فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ : در اين باره دو قول است : 1 - دسته‌اى از اهل كتاب بمحمد ص ايمان آوردند و دسته‌اى از او اعراض كردند و به او ايمان نياوردند . اين قول از مجاهد و زجاج و جبايى است و مناسبت اين جمله با جملهء سابق به اين است كه آنها با اينكه حسد مىبردند و كارهايى زشت مىكردند ، بعضى از آنان به او ايمان آوردند . 2 - مقصود اين است كه از امت ابراهيم ، كسانى بودند كه به او ايمان آوردند و كسانى بودند كه از او اعراض كردند ، چنان كه شما نيز در بارهء محمد ( ص ) چنين كرديد و اين كار شما ، امر او را كوچك نكرد ، چنان كه كار آنان نيز امر ابراهيم را كوچك نكرد . وَ كَفى بِجَهَنَّمَ سَعِيراً : براى اين مردم اعراض كننده ، عذاب جهنم كه داراى آتشى بر افروخته است كفايت مىكند . مقصود اين است كه اگر در دنيا پاره‌اى از عذابها از آنها دفع شده است ، در آخرت عذاب جهنم براى ايشان مهياست .